" ที่ของฉัน..ก็คือข้างๆเธอ.."

จำได้ว่าเคยได้ยินประโยคนี้จากในละคร

หรือหนังสือซักเรื่องนี่ล่ะ

ดูดีจังเนอะ

โชคดีจังเนอะ

ที่มีที่ของตัวเองด้วย

มีที่ให้หยุด มีที่ๆจะหลบโลกความเป็นจริงเข้าไปอยู่

...ตัวฉันเอง...

จนถึงตอนนี้ ตามหามาตลอด

สถานที่ๆฉันจะได้ใช้ชีวิตอยู่

พื้นที่ๆฉันจะได้ล้มลงนอน ตอนที่เหนื่อยล้า

หรือแค่นั่งพักสักนิด

" โลกที่ฉันจะสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ "

....แต่ว่า...

จนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่เจอสักที

พอคิดว่าเจอแล้ว

ก็กลับไม่ใช่ซะอย่างนั้น

ทั้งๆที่เดินทางมาตั้งไกลขนาดนี้แล้วแท้ๆ

ผลของเวลาที่เสียไปเนิ่นนาน

คือความเหนื่อยล้า

ที่เพิ่มขึ้นทุกวันๆ

เหนื่อยจริงๆ

แต่บางทีฉันก็คิดว่า

หรือเราอาจไม่ต้องการสถานที่

แต่เป็นคนที่อยู่กับเรากันนะ

ฉันก็แค่ อยากนั่งข้างๆใครซักคนเงียบๆ

แล้วก็ปล่อยให้เวลามันผ่านไปอย่างนั้น

ให้ฉันได้ดูดซับบรรยาการในโลกนั้น

ว่าแต่

" โลกนั้น "

อยู่ที่ไหนกันนะ

เหนื่อย

เหนื่อย

เมื่อไหร่การเดินทางของฉัน

จะได้จบลงเสียที

มีใครรู้บ้างมั้ย?

น้ำตาสะท้อนแสงเปล่งประกาย

น้ำตา....ของใคร..

ของตัวฉันเอง...ละมั้ง

น้ำตาเป็นสิ่งที่แสดงถึงความเจ็บปวด

แต่กลับเปล่งประกายสวยงามถึงขนาดนั้น

คงเหมือนกับโลกต้องมีสองด้านสินะ

เพราะบางครั้ง...น้ำตาก็แสดงถึงความยินดีได้เหมือนกัน

ทุกอย่างมีสองด้านเสมอ

มีคนเคยบอกเอาไว้ว่า

....รอยแผลที่เจ็บปวดที่สุดของเรา....

...เกิดขึ้นเพราะเรามีชีวิต...

การมีชีวิตต้องเจ็บปวด

เป็นสัจธรรมที่รู้กันดี

......เจ็บปวด......

.....เจ็บปวด.....

....เจ็บปวด....

...เจ็บปวด...

..เจ็บปวด..

.เจ็บปวด.

..........ซ้ำแล้วซ้ำเล่า.........

โลกที่เราเผชิญแบ่งออกเป็นโลกใหญ่ๆได้สองแบบ

คือโลกภายในตัวเรา และโลกภายนอก

โลกภายนอกเป็นโลกแห่งความจริง

เป็นสังคมที่เราใช้ชีวิต

ใช้....ชีวิต....

เรื่องราวของเราดำเนินไป ในที่ๆนั้น

โลกแห่งความจริงเป็นที่ๆยากต่อการดำรงอยู่

แต่เราก็อยู่ในนั้น

..ทำไม..

บางครั้งฉันมองเห็นโลกที่สาม

อบอุ่นและอ่อนโยนเหลือเกิน

คล้ายแสงแดดอ่อนไล้เปลือกตาที่ปิดสนิท

คล้ายกลิ่นดอกไม้หอมลอยตามสายลม

คล้ายความอ่อนโยนของกระแสน้ำที่วนรอบตัว

โลกที่สามหมุนไปมา

เคว้งคว้าง

หมุน...หมุน

โลกที่สามเป็นฟองอากาศ

ไม่ได้ยินสิ่งใด

ไม่รับรู้สิ่งใด้

อยู่เพียงลำพัง

อยากจะอยู่ในนั้น ไม่อยากจะไปไหน

ไม่อยากจะออกมาอีกเลย

แต่เป็นไปไม่ได้

เพราะมนุษย์ต้องลืมตาตื่น

และ...ฉันเป็นมนุษย์

เมื่อลืมตา ทุกอย่างจางหายไป

หาย...ไป

ฃทั้งที่เมื่ออยู่ในฟองอากาศนั้น จะไม่รับรู้ถึงสิ่งใดแท้ๆ

แต่น่าแปลก

ที่บางครั้ง

ฉันรู้สึก เหมือนจะเห็น

ประกายแสงจากน้ำตา

.....ของฉันเอง.....

...เกือบตี 3 แล้ว...

..สวัสดีตอนดึกละกันนะทุกๆคน เอ๊ะ หรือว่าตอนเช้าดี..

นี่น่ะ..มีเรื่องมาอัพเดทด้วยล่ะ

ตอนนี้...เจ้าฮาจิย้ายมาอยู่กะนานะแล้วนะ

ได้อยู่ด้วยกันซะที ดีจังเลย

เรามาเผาเจ้าฮาจิกันหน่อยมั้ย?

เจ้าฮาจิเนี่ยทำอาหารเก่งจริงๆนะ

ประยุกค์เก่งจริงๆเลย ถึงจะเป็นแค่มาม่าก็เหอะ

ตอนเย็นเรียนเสร็จกลับมาหอ แล้วเจ้าฮาจิก็ทำกับข้าวให้กิน

เนี่ยๆ นี่ก็เพิ่งกินมาล่ะ ฮ่าๆ

อย่างวันนี้นะ นานะมีสอบเลิกดึก

พอเลิกก็ได้รับเมสเซสจากเจ้าฮาจิว่าทำกับข้าวรอไว้

แล้วก็บอกให้ระวังตัวด้วย

เป็นคนที่ห่วงใยคนอื่นจังเลยนะ

ตอนที่ฉันไม่อยู่

เจ้าฮาจิก็เก็บล้างห้องให้ด้วยล่ะ

จริงๆก็เป็นคนที่มีระเบียบมากๆเหมือนกันนะ

อืมม มากกว่าฉันก็แล้วกัน

มีเรื่องอีกเยอะแยะเลยที่อยากจะเล่า

แต่ว่าตอนนี้คงไม่ได้แล้วล่ะ

พรุ่งนี้นานะมีสอบ

และที่สำคัญเจ้าฮาจิก็มีสอบล่ะ

แถมตอนนี้เจ้าอาจิยังทำท่าจะนอนไม่หลับด้วย

ต้องรีบปิดไฟซะแล้วสิ

ไปแล้วดีกว่า

แล้ววันหลังจะมาเล่าให้ฟังอีกละกันเนอะ